Hapisteki son günüydü. Durup baksanız yüzüne, sanki birazdan baldıran zehrini içip kaskatı kesilecek vücudun sahibi o değildi. Her zamanki gibi vakurdu. Hiç de hapiste gibi, hiç de son gününü yaşar bir telaş halinde değildi. Hüküm gününden beri epeyce zaman geçmişti. Kaldığı yeri bir dersliğe çevirmişti. Öğrencileri mahkeme meydanında toplanırlar, erkenden yanına giderlerdi. Apollon’a adanan gemi … Sokrates’ten Ölüme Beş Kala Beş Öğreti okumayı sürdür